Duitsland, december 1999, de verlangde nieuwe eeuw gloort. Wanneer iemand brand probeert te stichten voor de woning van Bruno Glan reageert zijn omgeving ontsteld. Zelf blijft hij laconiek. Hij is 80 en heeft al zoveel meegemaakt. Maar het postpakket uit Amsterdam dat zijn buurvrouw hem even later overhandigt brengt hem wel uit balans. Het zijn de aantekeningen en notities van Bruno’s oude vriend Roman Jablonski, een van de tienduizenden die na een ‘anti-zionistische’ propagandacampagne in het voorjaar van 1968 Polen hebben moeten verlaten. Wat hij leest dwingt Bruno Glan zijn herinneringen te wantrouwen.

Had hij zijn vrienden destijds niet meer moeten steunen? Wist Roman van zijn hartstocht voor Marta? Hoe zit het met Bruno’s eigen vlucht? Zijn bedrieglijke geheugen, gevoelens van schuld, onzekerheid over verraad, leugen, gefnuikte liefde en angst voor de verkeerde waarheid, ontregelen hem steeds verder. Zijn bestaan lijkt nog slechtst te tollen rond die ene as.Terwijl de wereld zich opmaakt voor de nieuwe eeuw, laat de vraag wat er uiteindelijk is geweest en wat zijn aanwezigheid ertoe heeft gedaan Bruno Glan niet meer los. In een laatste poging houvast te vinden brengt hij bezoeken aan beide dochters van zijn inmiddels gestorven vriend Roman.

'… niet wat er is gebeurd is belangrijk, maar wat het betekent. Het draait niet om de schuldvraag.' - Wil Boesten in Algemeen Dagblad, lees hier het complete interview.