De problemen van de 21ste eeuw zijn geen apocalyptisch onheil, maar het gevolg van een consequent volgehouden ideologie van laisser faire. De voorbeelden zijn bekend: de crisis in het financiële en het ecologische systeem, de erosie van de democratie en de wanhopige zoektocht naar identiteit. En daartussen groeit een roezemoezige samenleving. Het is weer tijd om richting aan de wereld te geven: hoogste tijd voor een kosmopolitische cultuurpolitiek.

In Wereldkoers behandelt Adriaan van der Staay een veelheid aan onderwerpen, waarin cultuur steeds centraal staat. Cultuur als kunst, die veronachtzaamde verbeelding van emoties. En cultuur als geschiedenis, dat evolutionaire proces waarin alle mensen met elkaar meeveranderen. Maar ook cultuur als Europese politiek, dat stuurwiel van een gezamenlijke toekomst.

In al deze stukken wijst Van der Staay met grote kennis van zaken op onvermoede samenhangen en verwerpt hij gevaarlijke mythen. Zoals de eeuwenoude samenhang tussen Nederland en de wereld – op grond waarvan hij zich in de inleiding afvraagt: ‘Ben ik zelf geen migrant?’ En zoals de mythe van een ‘botsing der beschavingen’ – alsof mens en cultuur onveranderlijke entiteiten zijn. Integendeel, betoogt Van der Staay, culturele groei is de basis voor internationale ontwikkeling. Verscheidenheid is geen ontkenning van universele waarden.