Hoe na de scheiding vorm te geven aan de verbintenis: op zoek naar een nieuw sociaal ideaal.

Het nahuwelijk. Ik hoorde het begrip voor het eerst uit de mond van de schrijver Boeli van Leeuwen. Ik ben met mijn dochter en haar vader op Curaçao. Dochter is dan vijftien, haar vader en ik zijn sinds haar zesde geen paar meer. ‘Dus je hebt een goed nahuwelijk,’ zegt de schrijver, als we hem tegenkomen, ‘dat is verstandig. Verstandige ouders zorgen daarvoor.’

Bijna de helft van de huwelijken eindigt in een scheiding. Een groot deel van die gescheiden mensen sleept de resten van eerdere huwelijken en relaties met zich mee. Als er gezamenlijke kinderen zijn, blijft de band bestaan, gewenst of niet. Ook kinderloze ex-paren kunnen verbonden blijven, door familie, zaken, sociaal netwerk. De vraag dringt zich op: nu het (officiële en officieuze) huwelijk niet meer voor het leven is, hoe ontwikkelt het nahuwelijk als nieuwe relatievorm zich?

Journaliste Djoeke Veeninga gaat op zoek naar het nahuwelijk als sociaal ideaal. Ze raadpleegt deskundigen, beschrijft haar eigen ervaringen en maakt dubbelinterviews met ex-paren over de wijze waarop zij met elkaar om blijven gaan. Is een goed nahuwelijk mogelijk? Hoe goed is het voor de kinderen? En vooral, wat kunnen wij opsteken van de gelukkige exen?

Djoeke Veeninga was op zaterdag 4 oktober te gast in het radio 1 programma TROS Nieuwsshow. Op hun site is het item te te luisteren.